Benim kafam hep güzel.

     Bildiğiniz üzere bir süredir ayrılık sancılarıyla cebelleşiyordum ki şu son zamanlarda bana bir haller oldu. Son günlerde bir odunluk var üzerimde. Hani erkeklere düşüncesizce, malca davrandıklarında söveriz ya "Odun. Öküz. Sığır." diye. Ben de aynı o adamlar gibiyim işte. Hayır olsaydı eğer, "Dünya sikimde değil." bile derdim. O kıvamdayım. Çünkü gerçekten dünya hiç mi hiç umurumda değil. Tuhaf bir mutluluk var üzerimde. Kafama göre ona buna rest çekiyorum. Dalga geçiyorum. Olur olmaz şeylere gülüyorum, ciddiyet yerlerde. Ağlamak mı? O da neymiş? Tuhaf olan şu ki ne zamandır beni terk edip sizin kafanızı şişirmeme neden olan adamı da pek anmıyorum. Takmıyorum ya, sanki onca sancıyı çeken ben değilmişim gibi. Karikatürlerdeki baygın bakışlı hatunlar kadar hafifim. Gerçekten kendimi anlamıyorum. Bomboş bir ruh hali içerisindeyim.

     Karşıma çıksa sırıtır geçerim.


     Çok mu şaşırdınız? Ama yanlış duymadınız. Gerçekten yaparım bunu. İnsan uzaktan bakınca daha iyi görebiliyor hatalarını. Ben senelerce aslında binlerce farklı gibi görünen ama aynı olan tek bir hatayı defalarca affedip hayatıma uyarlamıştım. Ha bir de bunun üzerine kendimi suçlu hissedip vicdan azabı çekmiştim. Suçlu hissettirilmiştim. Onun en büyük politikası buydu. Krizleri hep fırsata çevirirdi. Eğer suçluysa mutlaka bir yolunu bulup üste çıkardı ve kendinde hatayı arayan yine ben olurdum.

     Şimdi de aynısını yapıyorum. Hatayı kendimde arıyorum. Hatta bu kez yanılmadan, aptallık etmeden. Çünkü bu kez hata gerçekten bendeydi. En büyük hatamdı uzatmaları oynamak. Hep görmezden gelip alttan almak. Adam sanmak, inanmak, hep güvenmek ve düzeleciğine olan inanç. Kısacası kendini kandırmak. Ne büyük hatalar yapmışım, tanrım. Altından kalkabildiğime şükrediyorum şimdi geriye baktığımda. Aşkta hata yapmak güzel geliyor insana. Hep aykırı olanı, ayıplananı, mantığının kabul etmediği şeyleri tercih ediyorsun. Akla hizmet eden ne varsa işlevini kaybediyor yani. Yani öyle yarakkürek bir şey işte. Bunca hatayı yapmak güzel geldi de götünü tırmalama evresi kötü işte. Daha çok yakıyormuş meğerse insanın içini. Ama o iç yanma evresi niye bu kadar kısa sürdü, ben onu anlamadım.

    Hani beni mahvetmişti, ben de onu mahvedecektim. Peheeyy!

     N'oldu o arada. Ben ne kaçırdım da bir anda böyle değişiverdi tepkilerim? Daha bir kaç hafta önce "Hele bir karşıma geçsin onun ağzına sıçmayan kızılı ne yapsınlar! Bak gör! Onu mahvedeceğim. Çok pişman olacak. Allah'ın cezası! Rezil edeceğim onu! Belki tokat bile atarım. Evet, evet bir yapıştırsam iyi olacak. Göt gibi bıraktı beni piç! Sürünsün." diyordum. Evet, bunları söylüyordum. Her gece zırlaya zırlaya içimden bunları tekrarlayıp, bol ağlatmalı yazılar yazıyordum. Ama bu sıralar bildiğin odunum.

     Şimdi karşıma çıksa sırıtır geçerim. Selam verirse de kısa keserim, ama yine sırıtır geçerim. Hatta beni görmezse oradan arkama bakmadan uzaklaşırım ki muhatap olmak zorunda kalmayayım.

     Şu an ihtiyacım olan tek şey bir dal sigara. Paketim bitti ve markete gidecek enerjiyi kendime göremiyorum. Yedi yirmi dört yatasım var. Acı mı? Üzüntü mü? O da neymiş? Gerçekten bomboşum ya. Nötr bir bakış var üzerimde tepkilerime. Olur olmaz gülüp duruyorum mesela. Sürekli sarhoş olmak gibi bu. Kafam hep güzel. Ben güzelim. Dünya güzel. Söylenenleri tam olarak dinlemediğim oluyor. Dinleme gereği duymuyorum. He, deyip geçiyorum. Söylediğim gibi ihtiyacım olan tek şey bir dal sigara. Gerisinin koy götüne rahvan gitsin. Tuhaf değil mi? Beni çözebilen beri gelsin. Ama çözemezseniz bozulmam. Artık ben de anlam veremiyorum çünkü.